Het is een pijnlijk voorbeeld, maar wel een dat blijft hangen. Want hoe vaak gebeurt dit niet op grotere schaal in de bouw? We optimaliseren onderdelen, voldoen aan normen en leveren projecten op tijd en binnen budget. En toch gaat het ergens mis.
Het gaat goed met de bouw. De orderportefeuilles zitten vol, de cijfers kleuren zwart en de productie draait op volle toeren. Wie alleen naar vandaag kijkt, zou kunnen concluderen: missie geslaagd. Maar de vraag is: wanneer doen we het écht goed? Is dat als de jaarrekening klopt? Of als de samenleving dat ook doet?
Te vaak kiezen we voor de korte termijn. Begrijpelijk. Projecten moeten af, begrotingen moeten rond en de druk is hoog. Maar ondertussen nemen we beslissingen die veel verder reiken dan het volgende kwartaal. We bouwen immers niet alleen woningen of infrastructuur. We bouwen aan de manier waarop Nederland functioneert. Aan droge voeten. Aan bereikbaarheid en aan gezonde, leefbare wijken.
Toch behandelen we die opgaven alsof het losse puzzelstukjes zijn. Terwijl alles met alles samenhangt. Wie kiest voor andere bouwmaterialen, raakt de agrarische sector. Wie verdicht in de stad, beïnvloedt mobiliteit en gezondheid. Wie inzet op snelheid, bepaalt de kwaliteit voor generaties.
Niet integraal is fataal. Want zolang we succes blijven meten in kortetermijnresultaten, blijven we doen alsof het genoeg is. Maar dat is het niet. De bouw heeft te veel invloed om zich te verschuilen achter projecten, contracten en kwartaalcijfers. Wat we vandaag maken, bepaalt hoe Nederland morgen leeft. En dus is de vraag niet meer of we integraal gaan werken, maar wanneer we stoppen met doen alsof we nog een keuze hebben.
Nynke Sijtsma, Directeur De Bouwcampus