Volkshuisvesting en Ruimtelijke Ordening (VRO), onderdeel van het ministerie van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties, is partner geworden van De Bouwcampus. Een logische stap, vindt Karin van Boetzelaer, directeur Woningbouwbeleid en plaatsvervangend directeur-generaal Volkshuisvesting en Bouwen. Juist op een moment waarop de woningbouwopgave vraagt om meer dan plannen en ambities alleen. “We weten heel goed wat er moet gebeuren,” zegt ze. “Maar de vraag is: hoe krijgen we het werkend in de praktijk? Daar zit nu de echte uitdaging.”
Wie met Van Boetzelaer spreekt, merkt dat ze weinig geduld heeft voor abstracte vergezichten. Natuurlijk, de ambitie van 100.000 woningen per jaar staat. Maar haar focus ligt ergens anders: hoe krijgen we het georganiseerd? “De opgave is groot, maar ook concreet. Het gaat uiteindelijk om woningen die er gewoon moeten komen. Dan kun je niet blijven hangen in plannen en intenties.”
Juist die drang om van beleid naar uitvoering te komen, maakt het partnerschap voor haar logisch. “De Bouwcampus is voor mij een plek waar het soms mag schuren en juist daarom werkt. Hier komen partijen samen die elkaar normaal niet vanzelfsprekend opzoeken. En hier gaat het niet alleen over wat we willen, maar over wat er nodig is om het voor elkaar te krijgen.”
Praktijk
Van Boetzelaer beweegt zich dagelijks op het snijvlak van beleid en uitvoering. Juist daar ziet ze hoe groot de kloof soms nog is. “We maken beleid met een bepaald beeld van hoe de sector werkt. Maar in de praktijk lopen projecten vast op hele andere dingen: capaciteit, processen, financiering, samenwerking. Als je daar geen gevoel bij hebt, blijf je oplossingen bedenken die niet landen.”
Het partnerschap met De Bouwcampus helpt om die kloof te verkleinen. “Het dwingt ons om uit de Haagse systeemwereld te stappen en echt te luisteren naar wat er speelt. Dat maakt ons werk uiteindelijk beter.”
Een systeem
In haar werk ziet Van Boetzelaer steeds hetzelfde patroon terug: een sector die nog te veel is ingericht op het optimaliseren van individuele projecten. “Terwijl de opgave vraagt om iets anders. Niet steeds opnieuw beginnen, maar organiseren. Zorgen voor continuïteit, voor voorspelbaarheid, voor schaal.” Dit raakt direct aan het Innovatie- en Opschalingsprogramma Woningbouw (IOP), waarin wordt gewerkt aan structurele doorbraken zoals industriële bouwstromen en type- en systeemgoedkeuring. “Het IOP laat zien dat het anders kan. Door vraag te bundelen, door seriematig te werken en door slimmer samen te werken. Maar dat vraagt wel dat we het met elkaar dóén. Niet als experiment, maar als nieuwe standaard.”
Industrialisatie
Industrialisatie ziet zij als een belangrijk onderdeel van die beweging, maar nooit als doel op zich. “Het helpt om sneller te bouwen en fouten te verminderen. Maar het moet wel bijdragen aan kwaliteit. We bouwen voor de lange termijn. De woningen van nu staan er over vijftig, zestig jaar nog.” Daar zit, zo geeft ze aan, ook haar persoonlijke drive. “Ik vind het belangrijk dat we straks niet terugkijken en denken: hadden we het maar beter gedaan. We hebben nu de kans om het goed neer te zetten voor bewoners, voor buurten, voor de samenleving.”
Doorbraken
Op een antwoord op de vraag wat haar aanspreekt in De Bouwcampus, hoeft Van Boetzelaer niet lang na te denken. “Het is geen klassieke overlegtafel in de zin van een plek waar we alleen maar praten. Hier wordt echt gewerkt aan doorbraken. En dat is precies wat we nodig hebben.”
Overigens betekent het partnerschap voor VRO niet achteroverleunen maar vooral actief meedoen. “We willen hier niet alleen kennis halen, maar ook brengen. Meedenken, meewerken en soms ook richting geven. Want uiteindelijk hebben we allemaal hetzelfde doel. Als we blijven doen wat we deden, halen we de opgave niet. Maar als we het slimmer organiseren met continuïteit, samenwerking en schaal kunnen we echt versnellen.” Om na een korte stilte aan toe te voegen: “En daar hebben we elkaar keihard bij nodig.”