Bridge Project

Bridge Project

The Bridge Project is een samenwerking tussen Rijkswaterstaat en ontwerper Michiel van der Kley met de gemeente Nijmegen. The Bridge Project gaat voor Michiel van der Kley over maximale vormvrijheid die je met 3D-printen kunt bereiken. Voor Rijkswaterstaat gaat het over innovatie, het toepassen van nieuwe grensverleggende technieken in de bouw en over 3D-printen van beton. Michiel was spreker op de bijeenkomst ‘Dwarskrachten’, Roadmap 1: Bruggen & Sluizen. We vroegen hem naar zijn visie op het realiseren van innovatie en andere manieren van samenwerken voor de bouwsector.

Geplaatst: 30 januari 2019

Deel deze pagina

Introductie
Michiel van der Kley. Al 20 jaar ontwerper. Sinds een aantal jaren concentreert hij zich op de mogelijkheden van 3D-printen. Michiel is nu ook bekend van The Bridge Project, een brug in Nijmegen die met een 3D-betonprinter  wordt gemaakt. Michiel houdt zich bezig met de vraag: ’wat kun je maken met een 3D-printer wat je niet op een andere manier kunt maken? De natuur vormt voor hem een inspiratiebron. Hij ontdekte de grote mate van wetmatigheid in de natuur, mede door uitleg van een wiskundige. De vorm van iets wordt bepaald door de ruimte die het krijgt. Hij geeft het voorbeeld van een zonnebloem waar elk zaadje de plek kiest tussen de zaadjes voor zich. 

Bouwen als de natuur
De brug die nu wordt 3D-geprint is gepland in de gemeente Nijmegen en een voorbeeld van hoe de natuur hem had kunnen bouwen; alleen materiaal waar het nodig is en dus geen materiaal waar dat niet zo is. Dat kun je bewerkstelligen met de 3D-print techniek. Echt anders dan de traditionele techniek van betonstorten met behulp van mallen. Michiel zijn ideaal zou een ‘recept’ van een brug zijn. Vroeger (eigenlijk nu) moesten alle tekeningen telkens opnieuw worden gemaakt en voorgelegd aan bouw- en schoonheidscommissies. Straks is het hopelijk zo dat we met eenzelfde parametrische opzet van het ontwerp (het recept) slechts de nieuwe waarden voor lading, lengte en grondcondities hoeven in te voeren om er een nieuwe brug uit te laten rollen. Tekeningen hoeven dan niet elke keer opnieuw beoordeeld te worden en er wordt dan steeds meer volgens de natuur gebouwd.
Het ontwerp is dan dus eigenlijk een familie van bruggen waarbij niet een brug hetzelfde is of hoeft te zijn. Dan kan de kracht van 3D-printen worden benut.

Het commentaar op zijn ‘receptidee’ tijdens de Werkconferentie Dwarskrachten was ‘maar dan krijg je allemaal dezelfde bruggen!’. Daar is Michiel het niet mee eens. Hij vindt dat er visie mist. Je past een ontwerp juist aan op het gebruik, zoals de natuur. Industriële productie is niet meer nodig. Uitrekenen hoe je kunt besparen op materialen, dat kunnen we al en hoeft niet meer. De mogelijkheden met 3D-printen zijn veel groter.

Nieuwe manier van samenwerken
Deze techniek maakt dus ook dat er in de hele ketting van ‘ontwerper – opdrachtgever – constructeur – aannemer’ een hoop kan veranderen. Michiel denkt dat deze manier van produceren er voor gaat zorgen dat aannemers, constructeurs en ontwerpers een andere rol krijgen. Ontwerpen worden ‘levende’ ontwerpen, die zich aanpassen aan de omstandigheden; constructeurs worden veel meer in het voortraject betrokken. Je gaat samen bedenken hoe iets kan. En aannemers zouden wel eens met minder mensen kunnen werken en ook met andere mensen.

Dit innovatieve project is een samenwerking tussen Rijkswaterstaat en ontwerper Michiel van der Kley met de gemeente Nijmegen. Rijkswaterstaat draagt zorg voor de engineering en de bouw en assemblage  van de brug in Nijmegen. Het onderzoek naar de constructieve veiligheid van de 3D-geprinte brug gebeurt in samenwerking met de TU Eindhoven. Naar verwachting wordt de brug in het eerste kwartaal van 2019 geplaatst.

Bridgeproject.nl