Innovatiepartnerschap als stimulans voor innovatie

Innovatiepartnerschap als stimulans voor innovatie

Eind maart studeerde Gerben Hofmeijer af aan de TU Delft. Bij AT Osborne deed hij onderzoek naar de procedure van het innovatiepartnerschap uit de Aanbestedingswet. Voor De Bouwcampus schreef hij een blog over zijn onderzoek en de resultaten, waarvoor hij uiteindelijk een mooi resultaat haalde: zijn scriptie werd beloond met een 8,5.

Geplaatst: 11 mei 2017

Deel deze pagina

Door het innovatiepartnerschap is aanbesteden geen belemmering voor innovatie, maar een stimulans

Het is je waarschijnlijk niet ontgaan: sinds 1 juli 2016 is de nieuwe (herziene) Aanbestedingswet actief. In deze wet zitten een aantal opvallende veranderingen ten opzichte van de vorige versie uit 2012. Eén van de meest opvallende is de introductie van een nieuwe procedure: het innovatiepartnerschap.

Toen ik tijdens het zoeken naar een mooie vraagstelling voor mijn afstudeeronderzoek een simpele zoekopdracht naar deze procedure startte, stuitte ik op iets interessants. Het innovatiepartnerschap werd, ondanks dat hij toen nog niet getest was, afgestempeld als “onvolmaakt’, “risicovol”, en “gevaarlijk”. Maar waarom? Wat is er zo verontrustend aan deze nieuwe procedure dat verschillende opiniemakers het alhaast afraden voor gebruik? Hieruit volgde mijn onderzoeksvoorstel: wat kun je met het innovatiepartnerschap en hoe moet je het aanpakken?

Al is de procedure in deze vorm nieuw, in wezen is hij opgebouwd uit bekende elementen. Naargelang de ervaring van mijn gesprekspartners noem ik hem ook wel pre-commerciële inkoopprocedure plus, of de innovatieve versie van de mededingingsprocedure met onderhandeling. In grote lijnen werkt het zo: een publieke opdrachtgever zit met een probleem waarvoor nog geen oplossing in de markt beschikbaar is. Voor het oplossen van het probleem worden op basis van competenties één of meerdere marktpartijen geselecteerd. Met deze partijen wordt een sequens aan innovatiefasen doorlopen, waarna de beste oplossing(en) ingekocht kan worden.

Mijn onderzoek naar de procedure had als doel om het innovatiepartnerschap bruikbaar te maken voor de mensen die ermee gaan werken. Om die handleiding te kunnen schrijven moest ik weten waar de kansen en gevaren van het werken met de procedure liggen. Daarvoor ben ik de literatuur ingedoken. Ik stortte mij op vragen als: wat is innovatie? Waarom zijn we er als bouwers zo slecht in? Wat is aanbesteden en in hoeverre staat het innovatie in de weg? Deze vragen heb ik vervolgens voorgelegd aan professionals uit de bouwsector in een reeks van twintig interviews. Op die manier kwam ik in gesprek met aannemers, projectmanagers, adviseurs en aanbestedende diensten, maar ook met startups, kunstenaars en juristen. Zij gaven tezamen een rijke verzameling aan input, dat al met al leidde tot (al zeg ik het zelf) heftige bevindingen.

De boodschap die naar aanleiding van het onderzoek ontstaan is, is dat je de procedure als meer zou moeten zien dan alleen een wettelijke manier om iets in te kopen. De wet is faciliterend in het ontwikkelen van de randvoorwaarden voor een onderzoeks- en ontwikkeltraject. Ik heb als resultaat een handeling geschreven waarin de procedure aan de hand van 19 stappen en een grafisch model wordt doorlopen.

Door het innovatiepartnerschap goed te gebruiken wordt creativiteit bij alle samenwerkingspartners gestimuleerd. Maar daarvoor moet je aan bepaalde knoppen draaien, bijvoorbeeld op het gebied van selectie-eisen, EMVI-criteria, risicomanagement en specificaties. Een aanbestedende dienst kan daardoor een probleemoplossingsklimaat creëren waarin marktpartijen worden aangemoedigd om problemen anders te benaderen, nieuwe samenwerkingen aan te gaan, bestaande ideeën door te ontwikkelen en zo met betere oplossingen te komen voor de maatschappelijke opgaven waar we nu voor staan. Gelijkwaardige samenwerking tussen publieke en private partijen is hierbij de crux en het innovatiepartnerschap is hét instrument om dat te bereiken.

Conclusie: met het innovatiepartnerschap is aanbesteden geen obstakel meer maar een stimulans voor creativiteit en innovatie.

Lees hier de scriptie over innovatiepartnerschap.

Op 7 juni vindt op De Bouwcampus een sessie van Club Baanbrekers plaats over innovatiepartnerschap. Gerben Hofmeijer geeft hier ook een presentatie. Meer informatie over deze bijeenkomst.


Draag ook bij

De Bouwcampus begeleidt als expeditieleider opdrachtgevers, opdrachtnemers en kennisontwikkelaars in praktijkgerichte pilots en experimenten.

Bezoekadres: 
Van der Burghweg 1, 2628 CS Delft
/
 Postadres: 
Postbus 227, 2600 AE Delft
/
 Tel.: 
015 20 26 070
/
 Mail: